Siła autonomii. Transport

Drony (ang. Unmanned Aerial Vehicle, UAV) i inne urządzenia oraz pojazdy umożliwiające autonomiczne dostawy cieszą się coraz większym powodzeniem. Zwolennicy tego typu rozwiązań twierdzą nawet, że już za kilkanaście lat tradycyjne dostarczanie przesyłek będzie tylko wspomnieniem. Eksperci tonują jednak te emocje. Potwierdzają wprawdzie, że rzeczywiście możliwości autonomicznych środków transportu są coraz większe, ale jeszcze przez długi czas zarówno drony, jak i zrobotyzowane transportery nie będą mieć znaczącego wpływu na globalną logistykę. Powód jest dość prozaiczny: wagi i ilości ładunków są po prostu zbyt duże. Jako dowód podają liczby: amerykański, największy system transportowy na świecie przewozi rocznie prawie 15 mld t. surowców i gotowych wyrobów, a tylko w Europie przy dostarczaniu przesyłek wykonywanych jest rocznie ponad 2,2 mld tonokilometrów. To olbrzymie masy, skoro obecnie przeciętny dron jest w stanie unieść kilka, co najwyżej kilkanaście kilogramów podczas jednego lotu (niektórych ładunków nie da się podzielić na lżejsze), a najdłuższy, możliwy lot przez istniejące drony trwa ok. godzinę (prędkość to 50–60 km/h), do przewiezienia wszystkich ładunków potrzebnych byłyby miliardy dronów. Sytuacja zdaniem specjalistów nie zmieni się radykalnie nawet za pół wieku, choć to, że drony i automatyczne transportery nie zastąpią tradycyjnego transportu, nie oznacza, że nie będą z nim współpracować.
Zdecydowanie mniej przeszkód stoi bowiem przed rozwiązaniami łączonymi. O tym, że rozważa się stosowanie rozwiązań tego typu, świadczy pokazany swego czasu, adVANce – pierwszy na świecie, w pełni elektryczny samochód użytkowy dysponujący zautomatyzowaną przestrzenią ładunkową oraz zintegrowanymi dronami dostawczymi. Przykładowo...